به یاد مجاهد کبیر محمد علی جابرزاده انصاری

به یاد مجاهد کبیر محمد علی جابرزاده انصاری

بادی از خاطرات می‌خیزد   ***    یادها را چو برگ می ریزد
می دوم من درون پهنه‌ی دشت   ***    پی هر برگ راه و آنچه گذشت
یاد مردی‌ست روی هر ورقی   ***      از وفا و فدای جان طبقی
دست، برداشت برگ خاطرهیی    ***     خاست ناگاه شور عاطفه‌یی
شعله ی شور عشق روشن شد    ***    گفتم این، گاه شعر گفتن شد
رفته یاری که داغ او بر تن        ***   آه پوشد به جای پیراهن
یاد او می وزد به تن جون باد   ***      باد، خیزاند آتش فریاد
هر که را بینم از غمش پر خشم  ***   ابر اشکی ست در سواحل چشم
لیک از این اشک چون که می‌جوشد ***  دل به تن رخت عزم میپوشد
می دهد یاد او مرا شمشیر     ***   گویدم درس کوه بودن گیر
کوه می‌خواهد این همه طوفان   ***    مرد می‌خواهد اینچنین، ایران
شیر می خواهد اینچنین جنگل  ***   زن میدان عزم و مرد عمل
چون ستیغی ستاده در بر کوه  ***  پیش هر آذرخش، یاور کوه
بادها بس وزیده بر وی سخت ***  کنده از جای هرچه دار و درخت
لیک بر جای مانده در کولاک  ***  این دلاور ستیغ سرکش پاک
سر کشیده بر آفتاب از ابر  ***   پا فشرده ست در زمینه ی صبر
من چو رودی هماره زین پایین ***  می‌دویدم هماره روی زمین
که نگاهم فتد به پیشانیش  ***  تیغه‌ی برف‌پوش بورانیش
هر زمان از خلال ابر قطور ***   دیدمش ایستاده بس پرشور
آن ستیغ، آن حریم کوهستان  ***   زیر شلاق  و زخمه‌ی طوفان
زین سبب نیست باورم که ستیغ  ***   گم شود در هجوم تیره‌ی میغ
باد ها گم شدند و کوه بلند  ***   ماند همچون ستیغی از الوند

م. شوق   -    ۲۴ بهمن ۱۳۹۵